X
تبلیغات
شعرهای عشقولانه

شعرهای عشقولانه

کبوتر........


روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت

زير باران غزلی خواند، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است، غم دل يا سم

آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

روز ميلاد، همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

دختری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت
+ نوشته شده در  یکشنبه 9 آبان1389ساعت 0:21 قبل از ظهر  توسط علیرضا  | 

نمیدانم.........

 نمی دانم چرا رسوا شد این دل

                                           غریب و بی کس تنها شد این دل

 نمی دانم چرا از ابر گریان

                                             نصیب ما نشد یک قطره باران

 نمیدانم چرا با من چنین کرد

                                               دل دیوانه را عاشق ترین کرد

 نمی دانم چرا سبزی خزان شد

                                               وجود خنده ای بر ما گران شد

 نمی دانم چرا دلها شکسته

                                             زمین و اسمان از هم گسسته

 نمی دانم چرا من را فدا کرد؟

                                                نمی دانم چرا من را فدا کرد؟

+ نوشته شده در  یکشنبه 9 آبان1389ساعت 0:18 قبل از ظهر  توسط علیرضا  | 

نقطه عشق

ديگر نمي خواهمشان.

بيا و خاطراتت هم از لحظه هايم بگير،

وقتي تمام بودنت را گرفته اي.

مي بيني؟

آخر تمام سطر ها

با نقطه تمام مي شود.

و من يك نقطه كنار رابط مان گذاشته ام

تا تمام شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه 9 آبان1389ساعت 0:16 قبل از ظهر  توسط علیرضا  | 

دل من.........

دل من دوره گرد نبود كه هر روز بساطش را يكجا پهـــن كند،

دل من فقط كنـــــار دل تو تمام دارو ندارش را به حراج گذاشته بود،

نخواستـــي اش....

كوله بارم را جمع كردم،همه اش را به آتش كشيدم.

و براي هميشه از تو گذشتم

+ نوشته شده در  یکشنبه 9 آبان1389ساعت 0:14 قبل از ظهر  توسط علیرضا  | 

میتوانستم........

مي توانستم عاشقتريـن باشم،

يا حتي دوست تر بدارمت بيشتر از هر كه و هر كس،

اگر هنر دوست داشتنت را ياد مي گرفتم.

اما حيف..!.

كه نه هنرمندم

نه دلـم هنر مي خواهد،

و نه تـورا...

+ نوشته شده در  یکشنبه 9 آبان1389ساعت 0:13 قبل از ظهر  توسط علیرضا  | 

مقدمه ای از..........

من میگریزم از این شهر

از این ادمها

تو اما...

به چه دل بسته ای؟

شاید لخته خونی که هنوز در رگهایشان باشد

من به ان هم امیدی ندارم .. دیگر ندارم...

فکر می کنم ان لخته راه قلبشان را بسته

دیگر امیدی نیست به ان ادمک ها

من میگریزم از همه ی چیز هایی که تداعیشان کند

من خودم را مشت کرده ام و میدوم

من از این شهر می گریزم

+ نوشته شده در  یکشنبه 9 آبان1389ساعت 0:10 قبل از ظهر  توسط علیرضا  |